thumb
Copyright Foto: Zie BRON
Nieuwsbron: NIEUWSBLAD
Categorie: Cultuur
Gepubliceerd: Donderdag 11 Februari 2016 om 15:57

Het moment waarop Franky beseft dat hij een vrouw wil zijn, hoe hij het aan zijn man Tibo vertelt, de eerste hormonen... Het nieuwe Thuis-boek ‘Herboren, wat u (nog) niet zag op televisie’ leert de fans hoe Franky in Amerika Kaat werd. Een zwart nachtkleedje, een mysterieuze man Cody, en een opmerkelijke rol voor oude bekende Bram maken het een echte pageturner. Als voorproefje beleef je hieronder het moment waarop Franky na de geslachtsoperatie wakker wordt als vrouw.

Ik word wakker van mijn eigen ademhaling. Die is luid, onrustig. Ze echoot in mijn eigen hoofd. In een eerste reflex probeer ik mijn armen op te heffen om dat beademingsmasker van mijn mond af te trekken. Dat lukt niet, want mijn armen voelen lood¬zwaar aan. Ik kuch, of ik probeer te kuchen. Ik draai mijn hoofd van links naar rechts en probeer mijn ogen te openen, maar ze lijken dicht te plakken. Pas na vier of vijf keer knipperen, zie ik iets. Het licht verblindt me bijna. Opnieuw maak ik een kuchend geluid en dan komt het hoofd van de verpleegster in mijn zicht.

“Rustig maar, je bent wakker aan het worden. Slaap nog maar even verder.” Volgens mij is het zo een keer of drie, vier gegaan, voor ik ook effectief wakker word en me bewust word van waar ik ben. Van wat er gebeurd is. Terwijl ik terug naar mijn kamer gere¬den word, praat de verpleegster met me. Ze stelt vragen. Of ik pijn heb. Of ik goed kan ademen. Of ik gevoel heb in mijn lichaam. Ik kan niets zeggen, omdat heel mijn gezicht ingepakt is in verband. Ik kan enkel knipperen met mijn ogen. En knikken, of schudden met mijn hoofd.

“Er is iemand voor je”, zegt ze dan, wat me plots heel erg alert maakt. Ze rijdt me verder de kamer in en wanneer ze uit mijn beeld verdwijnt, verschijnt Cody.

“Franky... Ik kon je toch niet alleen laten. Niet zo?” Tranen rollen uit mijn ogen.

“Niet huilen, gek”, grapt hij. “Dat verband moet nog een paar da¬gen dienstdoen.” Hij trekt het laken goed zodat ik geen kou krijg en stelt me verder gerust.

“Slaap maar. Slaap. Ik ben hier.” En dat doe ik. Geruster dan daarvoor.

Uiteindelijk weet ik niet hoelang ik geslapen heb, hoeveel uren, dagen of nachten gepasseerd zijn. Maar iedere keer als ik mijn ogen opendeed, zat Cody naast me. Ook nu, wanneer ik voel dat ik eindelijk eens langer wakker kan blijven dan een minuut of twee.

“Ik ben wakker”, mompel ik, omdat het verband nog steeds strak rond mijn gezicht zit.

“Ben je echt voor mij teruggekomen uit New York?”, vraag ik stil.

“Wat had jij dan gedacht?”, zegt hij. “Dat ik je hier moederziel al¬leen zou laten liggen? Ik wil er zijn voor je, laat me er nu maar gewoon zijn.” Ik glimlach, al is dat misschien niet aan mijn gezicht te zien.

“Help me eens voelen”, zeg ik dan. Ik wil mijn armen namelijk bewegen, maar ik voel dat er darmpjes inzitten en dat trekt. Cody pakt daarop mijn handen vast en legt ze op mijn borstkas.

“Je bent nog helemaal verpakt, zoals een praline”, zegt hij met een knipoog. Ik lach, sluit mijn ogen en voel aan mijn borsten. Ze zijn ingepakt ja, maar ik voel ze. Ze zijn er. Ik ben er. Ik lach.

“En mijn gezicht”, vraag ik dan. Opnieuw neemt hij mijn handen vast en leidt hij ze naar boven.

“Je gaat enkel dat verband voelen”, zegt hij. “Maar wacht.” Hij ver¬laat de kamer en komt even later terug met een verpleegster.

“Goeiemiddag!”, roept zij vrolijk. “We zullen dat verband eens verversen, hè. Hoe voel jij je vandaag? Beter dan gisteren?” Cody lacht en zegt dat ik me van gisteren waarschijnlijk niets meer her¬inner. Daar heeft hij gelijk in. Ik laat de verpleegster doen en voel mijn gezicht ademen zodra het verband weg is. Opnieuw voel ik, ditmaal breng ik zelf mijn handen naar mijn gezicht. Tegelijk waarschuwen Cody en de verpleegster me dat ik niet moet panike¬ren, dat alles nog opgezwollen is en pijnlijk aanvoelt. Nieuwsgierig laat ik mijn handen over mijn gezicht glijden.

“Het is perfect”, zeg ik dan.

“Het is nog wat vroeg om het definitieve resultaat te zien, maar als je wilt, kan je al eens kijken in de spiegel.”

“Graag”, antwoord ik. Ik word rechter gezet en krijg dan die spie¬gel in mijn handen.

“Ik laat je nu even”, zegt de verpleegster dan, wat alleen maar be¬nadrukt hoe belangrijk dit moment is voor me. Hoe levensveran¬derend en ingrijpend.

Ik sluit mijn ogen en langzaam maar zeker breng ik de spiegel naar mijn gezicht. Wanneer ik klaar ben, open ik mijn ogen. Iets zeggen kan ik niet meer. Denken lukt zelfs niet meer goed. Ik zie mijn haar dat al net tot over mijn oren komt, het is al bijna echt lang. Heerlijk. En ik zie mijn gezwollen ogen, mijn bont en blauwe gezicht, alsof er een vrachtwagen over me heen gereden is. Maar de enige gedachte die door mijn hoofd schiet, is dat alles goed is. Perfect zelfs. Cody pakt mijn andere hand vast en knijpt erin.

“Het is perfect”, zeg ik. “Ik ben perfect.” Cody knikt. Ik laat mijn hand met het spiegeltje weer zakken en kijk Cody dan aan, recht in zijn ogen.

“Ik heb een naam”, zeg ik dan. “Ik heb mijn nieuwe naam.”

“Vertel”, zegt hij zichtbaar gelukkig.

“Ik ben Kaat. Eindelijk ben ik Kaat.” En dan slaak ik een zucht van verlichting.

Lees het volledige artikel



Gerelateerd Nieuws:


Find Us On Facebook Follow Us On Twitter
18 Juli 2018
4Nieuws maakt gebruikt van cookies. Wat houdt dit in ?     [lees meer]     [akkoord]